Ovaj mali stanovnik šuma Himalaja i jugozapadne Kine pripada sopstvenoj porodici, Ailuridae, u kojoj je danas jedina živa vrsta.
Crvena panda najveći deo života provodi na drveću. Njeno telo prekriveno je gustim crvenkastosmeđim krznom, dok joj prstenasti rep služi za održavanje ravnoteže, ali i kao svojevrsno ćebe tokom hladnih noći. Zanimljivo je da se prilikom penjanja po granama oslanja na veoma pokretljive zglobove i oštre kandže, zbog čega se kroz krošnje kreće gotovo nečujno.
Posebno je zanimljiva njena ishrana. Kao i džinovska panda, crvena panda obožava bambus, koji čini veliki deo njenog jelovnika. Međutim, ona nije strogi biljojed – povremeno jede voće, bobice, insekte, jaja, pa čak i sitne životinje. Iako je njen digestivni sistem prilagođen mesožderskim precima, tokom evolucije je prešla na ishranu bogatu bambusom, zbog čega mora da provodi veliki deo dana tražeći hranu.
Njeno lice ukrašeno je svetlim šarama koje joj daju gotovo „nasmijano“ lice, dok joj oči pomažu da se snalazi u sumrak i tokom noći. Crvene pande su uglavnom aktivnije u zoru, sumrak i noću, a dan često provode odmarajući se na granama.
Jedan od najneobičnijih detalja jeste takozvani lažni palac. Crvena panda ima produženu kost ručnog zgloba koja funkcioniše poput dodatnog prsta i pomaže joj da čvrsto drži stabljike bambusa. Upravo je ova osobina jedna od najpoznatijih evolutivnih karakteristika vrste.
Iako izgledaju kao da su stvorene za druženje, crvene pande su uglavnom samotnjaci. Svoj prostor obeležavaju mirisima i zvucima, a međusobno komuniciraju različitim glasovima. Kada se osete ugroženo, mogu da se podignu na zadnje noge kako bi izgledale veće i zastrašujuće – što je prilično simpatična taktika za životinju koja je duga svega oko pola metra, ne računajući rep.
Nažalost, iza njihovog neodoljivog izgleda krije se ozbiljna priča. Crvenim pandama prete gubitak i fragmentacija staništa, krčenje šuma i krivolov. Zbog toga su zaštićene i smatraju se ugroženom vrstom.
