Bogatstvo naše tradicije raskošno je i kreativno, ali njegova suština pre svega leži u povezivanju ljudi i očuvanju zajedništva, što je važno usvajati još od najranijeg detinjstva. Upravo jedan od običaja koji posebno ističe značaj međusobnog zbližavanja jeste drugaričenje.
Drugaričenje ili kumačenje je običaj ritualnog sklapanja kumstva i pobratimstva, odnosno posestrinstva među decom i mladima na Pobusani ponedeljak, prvog ponedeljka posle Uskrsa. Ovaj živopisni i simboličan obred, u kojem su glavni učesnici deca, karakterističan je za naselja požarevačkog i banatskog Podunavlja, kao i severnog Stiga. Običaj je poznat i pod nazivom „kumačni ponedeljak“, a i danas se u pojedinim sredinama aktivno neguje kao deo lokalne tradicije.
Običaj je zabeležen u brojnim selima ovog područja, uključujući Batovac, Dubravicu, Brežane, Živicu, Kličevac, Drmno, Bradarac, Klenovnik, Ćirikovac i druga mesta, dok se do sredine XX veka praktikovao i u samom Požarevcu. Njegovo postojanje zabeležio je još Vuk Stefanović Karadžić u svom „Rječniku“ iz 1818. godine, a u savremenom periodu uvršten je i na listu nematerijalnog kulturnog nasleđa Srbije, čime je potvrđen njegov značaj za očuvanje kulturnog identiteta lokalnih zajednica.
Drugaričenje se najčešće obavlja na Pobusani ponedeljak, a ređe na Uskrs ili Mali uskrs, u prisustvu dece i roditelja. Učesnici nose vence od vrbovih grančica i cveća, kroz koje se deca ljube i simbolično razmenjuju poklone, najčešće ofarbana jaja, slatkiše i sitne darove. Venci se na kraju bacaju u vodu ili kače na rodno drvo, uz verovanje da se na taj način prenosi životna snaga proleća i prirode na decu, dok se među porodicama učvršćuju prijateljske i društvene veze koje često traju ceo život.
