Mala kapela Svete Petke podignuta je iznad izvora vode kojem se od davnina pripisuju isceliteljska svojstva. U tome je njena posebnost.
Pre današnje kapele na ovom mestu postojala je skromna zemunica, sa ulazom iznad kog se nalazio krst, dok je u njenoj unutrašnjosti izvor bistre i hladne vode. Predanje o svetom mestu seže još u srednji vek, a izvor su beležili i putopisci. Prema istorijskim podacima, voda je bila sprovedena čak do Mitropolitskog dvora u okviru Beogradske tvrđave.
Današnja kapela nije stara nekoliko vekova, kako bi se moglo pomisliti. Sagrađena je između 1935. i 1937. godine prema projektu arhitekte Momira Korunovića. Prilikom izgradnje pronađeni su ostaci starijeg hrama, kao i kosti srpskih vojnika stradalih u odbrani Beograda tokom 1914. i 1915. godine. Pronađeni su i nadgrobni spomenici iz osmanskog perioda.
Priča o izvoru
Prema zapisima i predanju, voda je početkom Prvog svetskog rata prestala da teče. To je u narodu protumačeno kao loš znak uoči ratnih stradanja. Ali izvor je ponovo potekao tokom 1918. godine, što je među vernicima dobilo posebno simbolično značenje.
U kapeli se danas čuvaju i delovi moštiju Svete Petke, što ovom mestu daje dodatni značaj za vernike, s obzirom na to da je kult Svete Petke vekovima prisutan širom jugoistočne Evrope.
Na ovom mestu se na neobičan način prepliću istorija grada, vera, ratna sećanja i priča o izvoru koji se nalazi skriven ispod svetinje. Zato, mnogi koji jednom otkriju ovaj mali hram usred Kalemegdana uvek mu se vraćaju za parče mira i molitve.
