Njihova veza sa ovim mestom nije ostala samo u pričama: zabeležena je na samoj crkvi, a pored nje se nalaze i grobovi nekoliko vojnika.
Vojnici obnavljali manastir
Inženjerska jedinica srpske vojske radila je na probijanju puta i tunela kroz Sićevačku klisuru kada je obnovila hram na temeljima starije crkve. Prema podacima Eparhije niške, obnova je počela 1896. godine, a hram je osvećen 14. oktobra 1898.
Na ulazu u crkvu sačuvan je natpis koji objašnjava zbog čega su se oficiri i vojnici prihvatili tog posla. Hram su obnavljali u znak zahvalnosti za spasavanje života kralja Aleksandra Obrenovića. Eparhija navodi i da je izgradnjom rukovodio kapetan Živojin Damnjanović.
Kada je Iverica bila vojni manastir?
Naziv „vojni manastir“ ovde je imao doslovno značenje. Od osvećenja 1898. do Majskog prevrata 1903. godine manastir je bio u vlasništvu srpske vojske, a bogosluženja su držali vojni sveštenici. U arhivskim zapisima pominjao se kao Kraljevski srpski vojni manastir Sveta Petka Iverica, navodi Eparhija niška.
Vojnička priča vidi se i izvan hrama. Na groblju pored crkve sahranjeno je nekoliko pripadnika inženjerske jedinice koji su stradali tokom probijanja puta. Taj podatak možda najjasnije pokazuje koliko su gradnja prolaza kroz klisuru i obnova manastira bile povezane.
Predanje
O starijoj prošlosti manastira ostala su i narodna predanja. Jedno govori o dvanaest devojaka koje su, prema toj priči, zakopane u manastirskom dvorištu nakon rušenja nekadašnjeg hrama. Eparhija niška ga beleži kao predanje, a ne kao utvrđen istorijski događaj.
Prepričava se i priča o vojniku koji je usnio da se na mestu radova nalazi stara svetinja. I ona pripada usmenim pričama o nastanku današnjeg manastira. Ono što je potvrđeno jeste da je vojska obnovila hram na starim temeljima i da je Iverica nekoliko godina zaista bila njen manastir.
