Bogorodičina crkva, podignuta u prvoj polovini 14. veka, odoleva vremenu i danas predstavlja jedan od dragocenih spomenika kulture istočne Srbije.
Njena posebnost počinje već u arhitekturi. Iako je građevina relativno malih dimenzija, skladne proporcije stvaraju utisak monumentalnosti. Crkva ima osnovu u obliku nepravilnog krsta, iznad koje se uzdiže kupola, dok se sa zapadne strane nalazi narteks sa spratom i dve male simetrične kule-zvonare. Nekada je ispred njega postojao i drveni egzonarteks, čiji su kameni temelji i danas vidljivi.
Najveće blago nalazi se na zidovima
Bogorodičinu crkvu krasi živopis koji se odlikuje posebnom umetničkom vrednošću i karakteristikama renesanse Paleologa. Freske su rađene neobičnom tehnikom „al tempera“, a njihovi prikazi odlikuju se izraženom naturalističkom formom.
Posebnu pažnju privlače i ktitorske kompozicije, na kojima su predstavljeni ljudi povezani sa nastankom svetinje. Upravo one su tokom vremena postale predmet brojnih tumačenja i istraživanja. Ko je zaista bio ktitor crkve i kakva je bila njegova uloga u ovom kraju pitanja su koja ni danas nemaju potpuno jednoznačan odgovor.
Zanimljiva je i činjenica da se u crkvi nalazi predstava Svetog Đorđa Diasoritisa, čiji je kult povezan sa grčkim ostrvom Amorgos u Kikladskom arhipelagu. Ovaj detalj dodatno govori o složenim kulturnim i duhovnim vezama koje su postojale na prostoru Balkana u srednjem veku.
Put kroz istoriju ove svetinje nije bio bez izazova. Početkom 20. veka crkva je bila u veoma lošem stanju – već od 1923. godine njena kupola i značajan deo oltarskog prostora bili su u ruševinama. Stanje su 1932. godine zabeležili beogradski muzejski stručnjaci dr Vladislav Petković i arhitekta Đurđe Bošković.
Konzervatorski radovi na arhitekturi i živopisu završeni su 1958. godine, a crkva danas uživa zaštitu Republike Srbije kao spomenik kulture od velikog značaja.
