Danas ih, međutim, u modernim metropolama uglavnom doživljavamo kao „leteće glodare” koji prljaju trotoare i prenose bolesti.
Kako je došlo do ovako drastičnog preokreta u odnosu čoveka i njegove najstarije pripitomljene ptice?
Od svetih žrtava do prvih saputnika
Naučno posmatrano, reč je o divljoj steni, pretku današnjih gradskih golubova i jednoj od prvih ptica koje je čovek ikada pripitomio. Arheološki dokazi sa Kipra, koji datiraju iz 1400. godine pre nove ere, otkrivaju da su kosti golubova spaljivane i sahranjivane zajedno nakon gozbi.
Analiza izotopa u ovim fosilima, koju je vodio arheozoolog Anderson Karter sa Univerziteta u Hroningenu, pokazala je nešto fascinantno: ishrana ovih ptica bila je gotovo identična ljudskoj. To direktno ukazuje na to da ih ljudi nisu smatrali bezvrednim štetočinama, već su ih namerno hranili i odgajali kao važne članove zajednice, prenosi Nacional Geographic.
„Golubovi su naš sopstveni istorijski otpad. Oni su ostaci prodefinitionisanog vremena koje je davno prošlo”, objašnjava Kolin Džerolmak, sociolog sa Univerziteta u Njujorku i autor knjige „Globalni golub”.
Žrtve sopstvene adaptacije
Paradoks današnjeg mržnje prema golubovima leži u tome što su oni toliko prisutni i opušteni u blizini ljudi isključivo zato što su ih naši preci vekovima selektivno odgajali da budu takvi. Kada su gradovi počeli ubrzano da se modernizuju, a potreba za pismenim golubovima i ptičjim izmetom kao đubrivom nestala, ljudi su ih jednostavno napustili.
Divlji golubovi su se prirodno gnezdili na liticama i steni. Sa njihove tačke gledišta, moderni neboderi, betonske zgrade i mostovi nisu ništa drugo do savršene veštačke stene, dok su gradske deponije i ostaci hrane idealan izvor preživljavanja.
Sve veći broj ljubitelja ovih ptica danas ponovo otkriva ovu zaboravljenu istoriju, podsećajući svet da golub nije štetočina, već živi spomenik ljudske civilizacije.
