Srednjovekovne gotičke katedrale su impresivna remek-dela akustičnog inženjerstva. Graditelji iz perioda od 12. do 16. veka oblikovali su prostrane kamene unutrašnjosti sa visokim svodovima, šiljastim lukovima i dugačkim brodovima kako bi usmeravali i oblikovali zvuk. Tvrde kamene površine ne upijaju zvučne talase, već ih odbijaju, stvarajući dugotrajan eho koji glasovima pevača i zvukovima orgulja daje prepoznatljivu, duboku i plovnu dimenziju.
Posebno fascinira način na koji su arhitekte koristile specifične matematičke srazmere u visini i širini prostora kako bi pojačale harmoniju gregorijanskog korala. Zbog izuzetno dugog vremena odjeka, koji u nekim katedralama traje i duže od osam sekundi, tonovi se preklapaju i spajaju u veličanstvene akorde bez ikakvih modernih pojačala.
Ovi prostori su projektovani kao gigantski muzički instrumenti u kojima se pojedinačni glasovi pretvaraju u svetleći zvučni zid koji ispunjava svaki ugao zdanja.
Za srednjovekovne vernike akustični efekat imao je snažnu duhovnu ulogu, stvarajući osećaj da pesma ne dolazi od ljudi sa zemlje, već sa samog neba. Utisak zvuka koji dopire sa svih strana pospešivao je osećaj uzvišenog i božanskog, ostavljajući posetioce u potpunom strahopoštovanju.
Savremeni akustičari i danas proučavaju ove drevne tehnike gradnje, diveći se tome kako su majstori bez ikakve kompjuterske tehnologije uspeli da stvore savršenu zvučnu kulisu koja vekovima očarava svet.
