Kada su golubovi postali veza sa svetom
Tokom opsade Pariza, pruske snage presekle su uobičajene komunikacione pravce, pa je stanovništvu i vlastima bilo sve teže da razmenjuju informacije sa spoljnim svetom. Golubovi pismonoše pokazali su se kao pouzdano rešenje: iz grada su iznošeni balonima, a potom prebacivani u mesta poput Tura i Poatjea, odakle su puštani da se vrate u Pariz.
Kako bi se skratilo vreme leta, ptice su vozom prevožene što bliže gradu, do područja izvan domašaja pruskih snaga. Sa sobom su nosile službene depeše i privatna pisma, a iste poruke često su slane preko više golubova kako bi se povećala verovatnoća da stignu na odredište.
Milion poruka u malim cevčicama
U početku su poruke prenošene na fotografskom papiru, a kasnije je uvedena tehnologija mikrofilma, koja je omogućila da se na veoma malom prostoru sačuva veliki broj tekstova. Poruke su pažljivo pakovane u male cevčice pričvršćene za golubove.
Kada bi ptica stigla u svoj golubarnik u Parizu, njen dolazak bio bi registrovan, a pošiljka odmah prosleđena Centralnoj telegrafskoj kancelariji. Tamo su poruke uvećavane, prepisivane i dostavljane primaocima. Tokom približno četiri meseca opsade, ovim putem preneto je oko 150.000 službenih i milion privatnih poruka.
Od ratne nužde do vojne službe
Uspeh golubije pošte pokazao je evropskim vojskama koliko ovakav način komunikacije može da bude značajan kada su putevi i telegrafske linije nedostupni. U godinama nakon rata, više država osnovalo je posebne jedinice golubova pismonoša.
Razvoj bežičnih komunikacija postepeno je umanjio njihovu ulogu, ali je golubija pošta tokom opsade Pariza ostala upamćena po obimu i značaju svog zadatka. U vremenu kada su gradovi mogli biti potpuno odsečeni od sveta, ove ptice postale su neobična, ali dragocena veza između ljudi.
