Njegove kule i bedemi danas su uglavnom sačuvani kao ruševine, ali položaj tvrđave i dalje ostavlja snažan utisak: Maglič je podignut visoko iznad reke, na mestu sa kojeg se nekada moglo nadzirati čitavo Ibarsko područje.
Pretpostavlja se da je tvrđava podignuta u 13. ili početkom 14. veka, dok se njeno ime vezuje za srednjovekovne izvore i vlastelinske posede u ovom kraju. Posebno se vezuje za vreme despota Stefana Lazarevića, a istoričari navode da je imala važnu odbrambenu i stratešku ulogu. Unutar bedema nalazili su se objekti neophodni za život posade – crkva, rezervoar za vodu i druge građevine, dok je osam kula bilo povezano snažnim zidinama.
Ipak, ono što Maglič čini zanimljivim nije samo njegova istorija već i način na koji je uklopljen u pejzaž. Tvrđava praktično „izranja“ iz stene, dok se ispod nje Ibar probija kroz dolinu. Zbog toga je teško posmatrati Maglič samo kao ostatak nekog davno nestalog grada – on više podseća na prirodnu tvrđavu kojoj su ljudi dodali zidove.
Postoji i jedna zanimljiva veza između Magliča i srpske srednjovekovne kulture. Nedaleko od tvrđave nalaze se manastiri Žiča i Studenica, pa se Maglič može posmatrati kao deo šireg istorijskog pejzaža doline Ibra, odnosno prostora kojim su prolazili vladari, monasi, trgovci i vojske. Zbog toga se ovaj kraj često opisuje kao jedna od važnih zona srednjovekovne Srbije.
Danas do Magliča vodi put kroz živopisnu dolinu Ibra, a poseta tvrđavi više liči na malo putovanje kroz vreme nego na klasičan obilazak istorijskog spomenika. Kada se stigne do njenih zidina, savremeni pejzaž i srednjovekovna arhitektura na trenutak se spoje u jednu sliku, reka je dole, šuma oko nje, a iznad svega tvrđava koja i posle više vekova ostaje na svom mestu.
