Moskovski metro nije samo način da se brzo stigne sa jednog kraja grada na drugi. Ispod ulica ruske prestonice nalazi se čitav svet mermera, mozaika, velikih lustera, vitraža i raskošnih svodova, zbog čega pojedine stanice više liče na palate nego na metro.
Prva linija otvorena je 1935. godine, a mnoge stanice građene tokom narednih decenija dobile su poseban arhitektonski i umetnički značaj.
Među najpoznatijima je Majakovskaja, prepoznatljiva po velikim mozaičkim panelima i elegantnoj arhitekturi, dok je Novoslobodskaja poznata po upečatljivim vitražima i bogato uređenom enterijeru.
Zbog toga se za moskovski metro često kaže da je svojevrsni podzemni muzej.
Ipak, iza raskošnog izgleda krije se i ozbiljna istorija.
Tokom Drugog svetskog rata, kada je Moskva bila izložena nemačkim vazdušnim napadima, metro je imao važnu ulogu kao sklonište za stanovništvo.
Stanice su prilagođavane za duži boravak velikog broja ljudi, a tokom najtežih bombardovanja u podzemlju su noći provodile stotine hiljada građana.
Na pojedinim mestima postavljani su ležajevi, obezbeđivani voda i hrana, radili su medicinski punktovi, a organizovane su čak i projekcije filmova i kulturni sadržaji.
Na stanici Kurskaja postojala je i biblioteka, dok je tokom ratnih godina u skloništima moskovskog metroa rođeno više od 200 dece.
Danas je slika potpuno drugačija. Metro svakodnevno koriste milioni ljudi, ali istorijske stanice i dalje privlače pažnju turista i ljubitelja arhitekture.
Svako ko se makar jednom vozio moskovskim metroom mogao je da stekne utisak da je zakoračio u muzej ili palatu, a ne u jednu od najvećih mreža javnog prevoza na svetu.
