Na arktičkom arhipelagu Svalbard, u gradiću Longjirbijen, život se odvija po pravilima kakva ne postoje nigde drugde na planeti.
Zbog ekstremne izolovanosti i surovih prirodnih uslova, stanovnici obavezno nose puške čim napuste naselje radi zaštite od polarnih medveda, uvoz većine domaćih životinja i ptica je strogo zabranjen, a kupovina alkohola je mesečno ograničena.
Ipak, od svih specifičnosti ovog mesta, najviše pažnje godinama privlači urbani mit da je u Longjirbijenu umiranje stavljeno van zakona.
Iako zvuči kao bizaran pravni kuriozitet, reč je o blagoj konstrukciji koja u praksi ima vrlo realnu i pragmatičnu pozadinu: u gradu jednostavno ne postoji opcija za sahranjivanje.
Lokalne vlasti su još 1950. godine zvanično zabranile sahrane kada je otkriveno da se tela preminulih uopšte ne raspadaju u permafrostu, stalno zamrznutom tlu koje deluje kao prirodni zamrzivač.
Naučnici su ubrzo shvatili da tela stanovnika koji su stradali tokom pandemije španske groznice 1918. godine i dalje leže gotovo netaknuta ispod zemlje, pri čemu postoji opravdan strah da u sebi i danas čuvaju žive sojeve smrtonosnog virusa.
Iz tog razloga, stariji građani, kao i pacijenti kojima se zdravstveno stanje naglo pogorša ili su neizlečivo bolesni, organizovano se prebacuju na kopneni deo Norveške kako bi tamo proveli svoje poslednje dane i bili sahranjeni.
Izuzetak od ovog rigoroznog pravila važi jedino za kremaciju, pa se urna sa pepelom pokojnika može položitii na lokalnom groblju, ali isključivo uz posebnu dozvolu državnih organa. Tako je geografska izolovanost stvorila grad u kome se život odvija pod posebnim merama opreza, a u kom je i sama priroda postavila granicu između života i večnog leda.
