Vizantijska muzika jedna je od najstarijih muzičkih tradicija koje su do danas ostale žive. Nastajala je i razvijala se u okviru Vizantijskog carstva, a njen najvažniji deo bilo je crkveno pojanje, koje je vekovima pratilo pravoslavna bogosluženja. Za razliku od muzike na kakvu smo danas navikli, ona se uglavnom zasniva na jednom melodijskom glasu, bez klasične harmonije.
Posebno je zanimljiv način na koji je ova muzika zapisivana. Vizantijski muzičari nisu koristili note kakve danas poznajemo, već posebne znakove – neume. Oni nisu predstavljali note u savremenom smislu, već su pevaču pomagali da zapamti kretanje melodije. Zbog toga je znanje dugo prenošeno usmeno, sa učitelja na učenika, dok je zapis imao ulogu svojevrsnog podsetnika.
Vizantijska tradicija poznaje osam glasova, odnosno ehosa, koji predstavljaju različite melodijske obrasce. Ovaj sistem poznat je kao Oktoih, a njegovi tragovi i danas mogu da se čuju u pravoslavnom crkvenom pevanju.
Zanimljivo je da se vizantijska muzika nije završila sa padom Carigrada 1453. godine. Ona je nastavila da živi kroz crkvenu tradiciju i prenosi se generacijama. Danas se vizantijsko pojanje može čuti u brojnim pravoslavnim hramovima, pa melodije čiji koreni sežu vekovima unazad i dalje predstavljaju deo živog muzičkog nasleđa.
