Tokom faze sna poznate kao REM faza, mozak je veoma aktivan i tada se najčešće javljaju snovi. Međutim, oblasti mozga koje su odgovorne za dugoročno pamćenje tada nisu u potpunosti aktivne, zbog čega se većina snova ne „snima“ u memoriji.
Nakon buđenja, mozak brzo prelazi u stanje budne aktivnosti i počinje da prima nove informacije iz okoline. Ti novi podaci „prepisuju“ ili potiskuju fragmente sna koji još nisu stabilno zapamćeni, pa se sećanje na san brzo gubi.
Zanimljivo je da ljudi koji se bude tokom REM faze češće pamte snove, dok oni koji spavaju duže i bez prekida ređe imaju jasna sećanja na njih.
Emocije takođe igraju važnu ulogu. Snovi koji izazivaju jake emocije – strah, sreću ili iznenađenje – imaju veće šanse da budu zapamćeni, jer aktiviraju delove mozga zadužene za emocionalno pamćenje.
Naučnici i dalje istražuju svrhu snova, ali je jasno da oni predstavljaju složen proces obrade informacija, emocija i sećanja koje mozak „sortira“ tokom noći.
Zato se snovi često čine kao film koji nestane čim pokušamo da ga ponovo pustimo
