Iako se dogodio nešto više od mesec dana nakon snažnih zemljotresa u susednoj Venecueli, stručnjaci ističu da ova dva seizmička događaja, osim činjenice da se nalaze u području složenih tektonskih odnosa, nemaju direktnu vezu.
Geolog Gustavo Ortiz iz argentinskog Nacionalnog saveta za naučna i tehnička istraživanja objasnio je da se zemljotresi u zapadnom delu Južne Amerike najčešće povezuju sa procesom subdukcije, odnosno podvlačenjem jedne tektonske ploče pod drugu. U slučaju Kolumbije, u pitanju je interakcija Nazca ploče, koja se nalazi ispod Pacifika, i Južnoameričke ploče. Zemljotres u Venecueli imao je drugačiji geotektonski mehanizam, jer su u njegovom nastanku učestvovale Južnoamerička i Karipska ploča koje se pomeraju bočno jedna u odnosu na drugu.
Važna razlika je i dubina na kojoj su se zemljotresi dogodili. Dok su potresi u Venecueli bili relativno plitki, na dubini manjoj od 20 kilometara, zemljotres u Kolumbiji dogodio se na dubini većoj od 100 kilometara. Takva razlika značajno utiče na način na koji se seizmička energija širi i na posledice koje zemljotres može da izazove na površini.
Razorni potres u Kolumbiji već se smatra jednim od najtežih seizmičkih događaja u istoriji te zemlje. Veliki broj žrtava, povređenih i nestalih pokazuje koliko snažni zemljotresi mogu biti nepredvidivi, čak i kada se dogode na velikim dubinama. Stručnjaci zbog toga naglašavaju značaj praćenja seizmičke aktivnosti i spremnosti stanovništva u područjima koja se nalaze na dodiru ili u blizini aktivnih tektonskih ploča.
