U središtu priče nalazi se Sirius, najsjajnija zvezda sazvežđa Veliki pas, koju su stari Grci nazivali Pasjom zvezdom.
Grci su pažljivo posmatrali nebo i uočili da se Sirius u određenom periodu godine ponovo pojavljuje na jutarnjem nebu, neposredno pre izlaska Sunca. Taj trenutak poznat je kao heliakalni izlazak zvezde. Njegova pojava poklapala se sa periodom najvećih letnjih vrućina, pa su stari narodi povezivali pojavu Siriusa sa nepodnošljivom toplotom. Verovali su da se njegova snaga pridružuje Sunčevoj i da zajedno donose najtopliji deo godine.
Sirius je dobio naziv Pasja zvezda zato što se nalazi u sazvežđu Veliki pas. U grčkoj mitologiji ovo sazvežđe povezivano je sa psom lovca Oriona, pa je priča o zvezdi postala deo mnogo šireg mitološkog sveta u kojem su nebo i zemlja bili povezani. Za antičke Grke zvezde su bile junaci, bogovi, životinje i priče koje su objašnjavale svet oko njih.
Danas znamo da Sirius ne uzrokuje letnje vrućine. Njegova udaljenost od Zemlje je ogromna, a količina toplote koju dobijamo od njega zanemarljiva je u odnosu na Sunčev uticaj. Poklapanje pojave Siriusa sa najtoplijim delom godine upravo je vremenska podudarnost. Ali drevno objašnjenje ostalo je toliko upečatljivo da je izraz „pasji dani“ preživeo vekove i proširio se na mnoge jezike i kulture.
Tako danas, kada kažemo da su počeli pasji dani, ponavljamo jednu veoma staru priču o čovekovoj potrebi da razume prirodu. Ono što su antički Grci objašnjavali kroz mitove i kretanje zvezda, savremena nauka objašnjava astronomijom i meteorologijom.
