Crkva predstavlja mesto gde se vernici povezuju sa Bogom, živi dom pravoslavlja. Ipak, crkva Svetih Petra i Pavla, smeštena svega kilometar od centra Tutina, neobično odskače od uobičajenog izgleda da ju je bez spoljne polukružne apside teško i prepoznati kao hram.
Podignuta u XVI veku, ova crkva je zaštićena kao nepokretno kulturno dobro, a u njenoj porti nalazi se i pravoslavno groblje. Iako se crkveni život u jednom periodu odvio u zatišju, od 1998. godine, kako navodi Dojčilo Vučković, predsednik crkvenog odbora u Tutinu, hram ima stalnog sveštenika i redovno bogosluženje.
„Pretpostavlja se da su crkvu najverovatnije izgradili meštani, jer da je vlastela gradila, posegla bi za mnogo impozantnijim rešenjima”, navodi on.
Skroman izgled ovog zdanja ne uklapa se u sakralnu arhitekturu koja je inače svojstvena vremenu turske vlasti. Nužni su radovi na sanaciji krova i hidroizolacije, kao i generalna restauracija. Međutim, uprkos nezavidnom stanju, crkva je godinama privlačila pažnju istraživača svojim bogatim freskopisom, koji je najverovatnije nastao inspirisan onim u manastiru Crna Reka.
Crkva i njeno dvorište nekada su bili središte okupljanja pravoslavnih Tutinaca. Tu su provodili zajedničko vreme i slavili 12. jul, Petrovdan, kada bi sveštenik sekao kolač. Uprkos ranijem zatišju, zahvaljujući inicijativi da se crkva oživi, danas se liturgija održava svake nedelje. To se posebno duguje svešteniku Vlajku, koji je uspeo da animira omladinu i crkvi privuče brojne mlade ljude, zaključuje Vučković.
