Mermerna ploča pronađena je tokom arheoloških istraživanja u Meridi, na oko 200 metara od bazilike Svete Eulalije.
Na tom prostoru se u vizigotskom periodu prostiralo veliko hrišćansko groblje, zbog čega istraživači veruju da je otkriće povezano sa nekadašnjom verskom zajednicom okupljenom oko bazilike.
Posebnu vrednost ploči daje dobro očuvan natpis. Stručnjaci su njegovim tumačenjem utvrdili da je spomenik bio posvećen desetogodišnjoj devojčici po imenu Pascencija, prenosi španska RTVE.
Na ploči se nalaze izrazi karakteristični za ranohrišćanske nadgrobne spomenike. Među njima su „famula Dei“, odnosno „sluškinja Božija“, kao i poruka „requiescat in pace“ – „počivaj u miru“.
Golubovi i lovorov venac kao hrišćanski simboli
Pored natpisa, pažnju arheologa privukli su i uklesani ornamenti. Arheolog Žilberto Sančez naveo je da se u gornjem delu spomenika vide lovorov venac i dva goluba postavljena jedan naspram drugog.
Pretpostavlja se da je na ploči predstavljen i hrizmon, simbol sastavljen od početnih slova Hristovog imena na grčkom jeziku, koji je bio veoma zastupljen u ranom hrišćanstvu. Spoj ukrasa i natpisa pruža istraživačima dragocene podatke o verskim predstavama i pogrebnim običajima tog vremena.
Grob male Pascencije još nije pronađen
Na lokaciji je do sada otkriveno sedam grobova odraslih osoba, ali arheolozi još nisu pronašli mesto na kojem je Pascencija bila sahranjena. Istraživanja će zbog toga biti nastavljena, uz mogućnost da novi nalazi dodatno rasvetle poreklo ploče.
Područje oko bazilike bilo je izuzetno važno za tadašnje hrišćane. Hram je posvećen Svetoj Eulaliji, mladoj hrišćanki koja je, prema predanju, stradala 304. godine u antičkoj Augusti Emeriti, današnjoj Meridi.
Njeno mučeništvo opisao je kasnoantički pesnik Aurelije Prudencije.
Vernici su kasnije želeli da budu sahranjeni u blizini mesta povezanog sa Svetom Eulalijom, pa je oko bazilike nastala velika nekropola.
Pronađena ploča zato nije značajna samo kao predmet star približno 1.500 godina.
Podaci o imenu, uzrastu i verskoj pripadnosti devojčice omogućavaju stručnjacima da iza arheološkog nalaza prepoznaju i ličnu priču, što je retkost među spomenicima sačuvanim iz vizigotskog perioda.
