Poreklo tambure vezuje se za drevni Istok, odakle su je na balkanske prostore tokom srednjeg veka doneli Osmanlije. Vremenom se instrument prilagođavao lokalnoj kulturi, a svoj procvat i specifičan oblik doživljava tokom 19. i početkom 20. veka na prostoru Vojvodine. U tom periodu dolazi do fuzije, jer se tradicija narodnog sviranja spojila sa uticajima centralnoevropske muzičke kulture.
Ključni trenutak za razvoj tamburaške muzike bila je njena standardizacija. Tamburica je izašla iz okvira isključivo solističkog instrumenta i formirani su prvi tamburaški orkestri. Zahvaljujući vizionarima i muzičkim graditeljima razvijene su različite dimenzije i vrste tambura: prim, basprim, kontra, čelo, begeš, što je omogućilo stvaranje bogatih harmonija i izvođenje složenih kompozicija, od narodnih pesama do klasične muzike.
Uloga u društvu i kulturi
U srpskoj muzičkoj tradiciji tamburica zauzima posebno mesto u gradskoj i varoškoj muzici. Dokumentovala je stil života, ljubavne priče i duh prošlih vremena kroz starogradske pesme i romanse. Tamburaški orkestar nikada nije bio odvojen od publike binom; tamburaši sviraju „na uvo”, stvarajući intimnu atmosferu. Na prostoru severne Srbije, tamburica je postala ključni element očuvanja kulturnog identiteta, prenoseći generacijski tradiciju pesme, ića i pića. Pored kafanskog okruženja, tamburaški orkestri su ušli u koncertne dvorane i radio-stanice.
