Svake godine između 6. i 14. jula, uske kaldrmisane ulice španskog grada Pamplone pretvaraju se u poprište jedne od najpoznatijih, najuzbudljivijih i najkontroverznijih manifestacija na svetu. Festival San Fermin (ili popularno Sanfermines), proslavljen u romanu „Sunce se ponovo rađa“ Ernesta Hemingveja, spaja vekovnu tradiciju, religijski zanos i nezaustavljivi adrenalin u jedinstvenu devetodnevnu svetkovinu.
Sve počinje 6. jula tačno u podne, kada se sa balkona gradske kuće ispaljuje ćupinaso (raketa koja označava početak festivala). U tom trenutku, reka ljudi okupljena na trgu, obučena u tradicionalnu belu odeću sa crvenim maramama oko vrata (pañuelico), podiže čaše i započinje neprekidnu uličnu proslavu.
Trka života i smrti: Šta je zapravo Encierro?
Iako festival obiluje muzikom, plesom i paradama džinovskih lutaka, njegov apsolutni sinonim je encierro – tradicionalno trčanje pred bikovima.
-
Vreme i ruta: Svakog jutra u 8 sati, šest borbenih bikova i nekoliko volova puštaju se iz torova. Oni jure stazom dugom 875 metara kroz istorijski centar grada sve do arene.
-
Adrenalin: Stotine odvažnih trkača (poznatih kao mozos) pokušavaju da trče tik ispred rogova životinja, testirajući sopstvenu hrabrost i reflekse.
-
Rizik: Trka traje svega dva do tri minuta, ali nosi ogroman rizik. Padovi, gaženje i povrede od rogova su svakodnevna pojava, zbog čega su duž rute raspoređene desetine medicinskih ekipa
Tradicija duga vekovima: Ono što je danas ekstremni spektakl, nekada je bila čista potreba – premeštanje bikova sa pašnjaka izvan grada do arene u kojoj će se održavati borbe. Vremenom su građani počeli da uskaču među životinje, i tako je rođena tradicija.
Više od opasnosti – duh zajedništva
Uprkos kritikama udruženja za zaštitu životinja zbog koride koja sledi nakon svake jutarnje trke, San Fermin za stanovnike Pamplone i pokrajine Navara predstavlja duboko ukorenjen identitet. To je vreme kada grad od oko 200.000 stanovnika ugosti više od milion turista iz celog sveta, ali uspeva da sačuva lokalni šarm kroz zajedničke obroke na ulici, tradicionalne pesme i neopisiv osećaj solidarnosti među trkačima.
Festival se završava u ponoć 14. jula, kada okupljeni građani, držeći sveće, pevaju nostalgičnu pesmu „Pobre de mí“ (Teško meni), opraštajući se od proslave i zvanično započinjući odbrojavanje do sledećeg jula.
