Svetinja izgrađena nad izvorom, sa oltarom koji skriva vodu, i istorijom koja seže do Prvog svetskog rata i Vizantije.
Kapela Svete Petke na Kalemegdanu, nije samo mesto molitve- ona je arhiv istorije u kamenu. Prilikom njene izgradnje, pronađeni su ostaci starog hrama, kosti srpskih vojnika i nadgrobne ploče iz turskog perioda, svedočeći o burnoj prošlosti ovog prostora.
Put moštiju Svete Petke
Mošti svetiteljke su kroz vekove premeštane iz Epivata u Carigrad, Bugarsku, Srbiju pa ponovo u Carigrad, da bi se na kraju trajno našle u Jaši u Rumuniji- dok se čestice danas čuvaju i u Beogradu.
Na samo par desetina metara od Crkve Ružice, na Kalemegdanu, nalazi se kapela Svete Petke. Ova kapela podignuta je na mestu gde se nekada nalazila zemunica, skromna građevina sa izvorom bistre vode, koji je bio svetinja za vernike koji su dolazili da na ovom mestu nađu isceljenje i utehu, Zato kapela izgrađena baš na ovom mestu, po projektu čuvenog arhitekte Momira Korunovića 1937. godine, čuva duboke korene verovanja i istorije.
Ono što je neobično, jeste da se taj izvor lekovite vode nalazi u samom oltaru novosagrađene kapele, a prilikom njene izgradnje, pronađeni su ostaci starog hrama, kosti srpskih vojnika iz Prvog svetskog rata i nadgrobne ploče iz turskog perioda, uključujući one vezira Marašli Ali- paše.
Danas se u kapeli čuvaju samo čestice moštiju Svete Petke, po kojoj je ova kapela i dobila ime.
Sveta Petka je, po do sada poznatim žitijima, rođena u hrišćanskoj, pobožnoj porodici u Trakiji polovinom 10. veka. Posle smrti roditelja željna duhovnog života, odlazi u Carigrad i zamonašuje se u crkvi Svete Sofije, uzima ime Paraskeva, a zatim odlazi u Jordansku pustinju gde nastavlja da živi asketskim životom, ispunjenim bogosluženjem i intenzivnom molitvom, ne samo za sebe, nego i za druge, za sve bližnje, za hrišćansku crkvu i za sve nas. Zadatak monaških zajednica koje biraju jedan naročit krst u odnosu na druge jeste da se, odrekavši se svetovnih navika, mole za celo čovečanstvo tako izgrađujući veru i crkvu.
Sahranjena je u svom rodnom gradu Epivatu, gde je prebivala neposredno pre svoje smrti.
Zbog mnogih čudesnih snoviđenja ove svetiteljke, njene mošti su pronađene i pohranjene u crkvu Svetih Petra i Pavla u Epivatu i proglašene za čudotvorne. Zbog turbulentnih istorijskih događaja, njene mošti su mnogo puta menjale mesto. Najpre su iz Konstantinopolja premeštene u Bugarsku, u Veliko Trnovo, da bi po njegovom osvajanju od strane Turaka, bile premeštene u Tursku, u Jedrene. Na molbu knjeginje Milice i njenog sina despota Stefana Lazarevića, tadašnjeg turskog vazala, mošti su predate Srpskoj crkvi da bi ih despot Stefan svečano preneo u Beograd 1404. godine, kako bi bile pohranjene u Mitropolijskoj crkvi, sve do turskog osvajanja Beograda, kada je ona razrušena, a njene mošti, sačuvane od strane naroda, bile ponovo prenete u Carigrad.
Na molbu i uz veliki otkup, moldavski knez Vasilije Arbanas, prenosi mošti svetiteljke u grad Jaši gde se i danas nalaze, osim dva prsta šake koja se nalaze u kapeli Svete Petke na Kalemegdanu, kao svete relikvije.
U kapeli Svete Petke su, takođe, pohranjene i čestice moštiju Svetog Pantelejmona ,a u crkvi Ružici su pohranjene mošti svetitelja, Svetog Elevterija i Svetog Haralampija.
Za crkvene zajednice posedovanje moštiju svetaca daje značaj njihovim hramovima i crkvama, jer veliki broj vernika dolazi da se moli za posredništvo ovih svetitelja, u veri da će im sam pristup tim moštima, ako im pristupe sa verom, dati Božiji blagoslov.
