Vekovima su makarone sa sirom bile sinonim za čist luksuz, ekstravaganciju i kulinarski prestiž dostupan samo najbogatijima.
Prvi zapisi o ovom jelu potiču iz srednjovekovne Italije i Francuske, gde su se na kraljevskim dvorovima služile paste zapečene sa skupocenim parmezanom i puterom. U to vreme, pre industrijske revolucije, testenina se pravila isključivo ručno. Proces je bio dug, naporan, a vrhunsko belo brašno i egzotični tvrdi sirevi koštali su pravo bogatstvo. Jelo je bilo toliko cenjeno da je čak i na dvoru engleskog kralja Ričarda II (u 14. veku) zabeležen recept za izradu ove ,,raskošne“ đakonije.
Prava pomama za ovim jelom preselila se preko okeana krajem 18. veka zahvaljujući Tomasu Džefersonu. Tokom svog boravka u Parizu, Džeferson je bio toliko oduševljen ovom pastom da je u Ameriku doneo ne samo recept, već i kućnu mašinu za pravljenje testenine.
Kada je postao predsednik Sjedinjenih Američkih Država, naredio je da se makarone sa sirom služe na zvaničnoj državnoj večeri 1802. godine. Za tadašnju američku elitu, koja je žudela za evropskom sofisticiranošću, ovo jelo je postalo vrhunski modni krik i dokaz prefinjenog ukusa.
Preokret se dogodio u prvoj polovini 20. veka sa razvojem industrijske proizvodnje testenine i patentiranjem topljenog sira koji je mogao dugo da stoji. Tačku na elitni status ovog jela stavila je kompanija Kraft 1937. godine, kada je tokom Velike depresije izbacila makarone sa sirom u kutiji po ceni od svega 19 centi.
Zahvaljujući tome, obrok koji je nekada krasio predsedničke i kraljevske trpeze postao je spasonosno, pristupačno rešenje za milione radničkih porodica.
Makarone sa sirom tako su kroz tehnologiju i masovnu proizvodnju demokratizovale gastronomiju, pretvarajući nekadašnji simbol prestiža u najutešniju hranu širokih narodnih masa.
