Podsećajući na strašne događaje između 6. i 11. avgusta 1941. godine, kada su ustaše pod komandom Ivana Jovanovića Crnog ubile 826 od ukupno 994 meštanina i ugasile 54 ognjišta, Dodik je ukazao na neutaživu bestijalnost tog zločina.
Istakao je svedočenje Mare Bulut, jedine preživele, da su „ustaše vadile bebe iz kolevki i razbijale dečje glave o zid pred očima majki“, kao i izveštaj italijanskog generala Alesandra Luzane u kom se navodi da je učiteljica Stana Arnautović silovana pred svojim đacima, te da su žrtve bila i deca od svega osam godina.
O razmerama zatiranja života govori i činjenica da je prvo dete stasalo za školu tek 1956. godine. Dodik je napomenuo da su potomci ubica u junu 1992. godine minirali i Spomen-kosturnicu sa posmrtnim ostacima 4.000 hercegovačkih žrtava, ali su nakon 2000. godine sakupljene kosti pohranjene u novoizgrađeni Hram Vaskrsenja Hristovog.
„Posetiti Prebilovce danas znači otići na mesto gde je smrt izgubila, a život vaskrsao. Svaki kamen u tom selu opominje nas da moramo biti čvrsti i jaki kao hercegovački krš i da nikada ne smemo zaboraviti ovo svetilište, jer zaborav ubija po drugi put“, poručio je Dodik.
On je zaključio da sećanje nije osveta, već dug prema precima i istoriji, naglasivši da danas imamo „Republiku Srpsku i jake, stabilne institucije koje su garant našeg postojanja i našeg opstanka“.
