Ginko se sadi u parkovima, drvoredima i velikim vrtovima. U jesen njegova krošnja požuti, a opalo lišće zadržava prepoznatljiv oblik male lepeze. Boja privlači pažnju izdaleka, ali je oblik lista najpouzdaniji znak po kojem će ga prolaznik prepoznati.
Lepezasti list sa usekom po sredini
List ginka širi se od peteljke prema zaobljenoj ivici. Često ima usek koji ga deli na dva režnja, mada on nije jednako izražen na svakom listu. Otuda i naziv „biloba“, koji znači dvorežnjevit.
Neobičan je i raspored žilica. One se račvaju prema obodu lista, pa podsećaju na tanke linije na rasklopljenoj lepezi. Taj oblik ostaje prepoznatljiv i kada list požuti i padne na zemlju.
Zašto ga nazivaju živim fosilom
Prema podacima Kraljevskih botaničkih bašta Kju, pronađeni su fosili listova ginka stari više od 200 miliona godina. Njegovi drevni srodnici rasli su u vreme dinosaurusa, a od nekada brojnije grupe do danas je opstala samo vrsta Ginkgo biloba.
Zbog te duge istorije i sličnosti današnjih listova sa fosilnim primercima, ginko je poznat kao „živi fosil“. Taj naziv odnosi se na poreklo i očuvane osobine biljne grupe.
Dobro podnosi gradske uslove
Ginko se uzgaja širom sveta. Kako navodi Državni univerzitet Severne Karoline, podnosi zagađen vazduh, vrućinu i sušu, što ga čini pogodnim za sadnju uz ulice i šetališta.
Postoji i manje prijatna osobina zbog koje se za javne površine često biraju muška stabla. Ženska stabla stvaraju seme sa mesnatim spoljnim omotačem koji, kada sazri, ima jak, neprijatan miris. Iako izgledom podseća na sitan plod, botanički je reč o semenu.
Zlatnožuto lišće imaju i muška i ženska stabla. Zato za prepoznavanje ginka tokom jesenje šetnje treba pogledati list: lepezast oblik, račvaste žilice i čest usek po sredini njegove su najuočljivije osobine.
