Naučnici do ove zaprepašćujuće brojke dolaze jednostavnom fizikom zapremine i gustine. Jedan tipičan, prosečan oblak dimenzija jedan sa jedan kilometar obuhvata oko milijardu kubnih metara prostora. Kada se ta ogromna zapremina pomnoži sa gustinom mikroskopskih kapljica vode i vodene pare unutar njega, dobija se masa koja odgovara težini stotina putničkih aviona ili čitave flote teretnih brodova.
Postavlja se prirodno pitanje kako tolika teška vodena masa uopšte uspeva da lebdi u vazduhu umesto da se u trenutku sruši na zemlju. Tajna leži u mikrodimenzijama – voda je raspršena u bilijarde sićušnih kapljica koje su toliko male da je površinski otpor vazduha jači od gravitacije koja ih vuče naniže. Dodatno, tople vazdušne struje koje se sa zemlje podižu ka nebu deluju kao nevidljivi, gigantski podni nosači koji drže čitavu tu vodenu konstrukciju na visini.
