Monografija Resnika čuva bogatu i zanimljivu istoriju ovog beogradskog naselja, sabirajući priče koje se i danas prepričavaju, ali i one koje su godinama bile na ivici zaborava. O tome kako je nastajala ova vredna hronika i šta sve otkriva o prošlosti Resnika govori Vera Jovanović, jedna od ključnih učesnica u njenom nastanku.
Snaga očevog amaneta
Ideja o prikupljanju i sistematizaciji istorije Resnika potekla je 2003. godine od Verinog oca, koji je tada, sa nepunih 83 godine, odlučio da se uključi u ovaj zahtevan poduhvat. Iako je živeo u naselju Braće Jerković, redovno je dolazio u Resnik kako bi se sastajao sa grupom istomišljenika i prijatelja, ljudi sličnih godina, sa zajedničkom željom da sačuvaju prošlost svog kraja.
„Pokušavala sam da ga odgovorim, znajući koliko je to ozbiljan i obiman posao, ali on je bio uporan“, priča Vera. Prvi sastanak održan je u aprilu 2003. godine, a ubrzo su usledili dogovori o metodologiji rada, podeli zadataka i porodičnih linija koje će svako od učesnika istraživati. Rad je bio temeljit i ozbiljan, ali, nažalost, njenog oca je smrt pretekla 2007. godine.
Iza sebe je ostavio veliku količinu pisanog materijala. Tek godinu dana nakon njegove smrti, Vera je počela da pregleda njegove beleške i dokumenta, a potom je okupila novu grupu saradnika koji su nastavili započeti posao. Jedan od njih bio je i Milan Nedeljković, glavni i odgovorni urednik monografije.
Kada je kroz Resnik prolazio ”Ćira”
Tokom istraživanja, otkriveni su brojni zanimljivi podaci o nekadašnjem Resniku. Među njima i činjenica da je kroz naselje saobraćao čuveni „Ćira “. Uveden je 1935. godine, imao je samo jedan vagon i malu lokomotivu, poznatu kao „manevarka “, nazvanu tako zbog svoje okretnosti.
Zašto je jedna česma bila “resnički Tanjug”?
Posebno mesto u sećanjima meštana zauzima stara česma u centru Resnika. Upravo tu su se nekada razmenjivale sve važne informacije, pa ju je Verin otac u šali nazvao „Tanjug “. Na toj česmi se uveče znalo sve što se tokom dana dogodilo — ko se venčao, ko se verio, ko se posvađao ili pomirio.
Resnik je nekada imao čak 56 izvorišta u svom okruženju, a ova česma imala je dve “lule” iz kojih je stalno tekla čista voda. Verovalo se da novorođenčad treba kupati isključivo tom vodom, čak i nakon dolaska vodovoda, jer se smatralo da je lekovita i da doprinosi zdravlju.
Govoreći o današnjem Resniku, Vera ističe da se naselje vremenom stopilo sa Beogradom i da deli sudbinu drugih gradskih delova. Ipak, Resnik ima svoje prednosti, ali i mane.
Nedostatak kulturnih sadržaja poput pozorišta vidi se kao slabost, dok su prirodno okruženje, zelenilo, izletišta poput Pariguza i Sikiljevca, kao i blizina šuma, velike prednosti.
Zašto je Resnik privilegija a ne kompromis?
„U poslednjih dvanaest godina Resnik se preporodio “, kaže Vera Jovanović. Uređeni su parkovi, poboljšana infrastruktura, izgrađena igrališta i unapređeni javni prostori. Naselje danas ima sve neophodne sadržaje za porodičan život, a mir i priroda čine ga posebnom oazom u okviru velikog grada.
Po njenom mišljenju, upravo je to najveća vrednost Resnika — spoj urbanog života i prirodnog okruženja, zbog čega je, kako ističe, privilegija živeti u ovom delu Beograda.
